کاش می شد همه ی آنچه که نباید؛ در درونم، در ذهنم، در رفتارم، در نگاهم، در حرف هام، در زندگی م، در اتاقم، در کمدم، در مسیرهای هر روزه ام، در دانشگاهم و در شهرم؛ باشد را بـــــــالا بیاورم...
بعد سبک سبک بروم بخوابم. و خواب نور ببینم فقط و فقط.
گاهی آنقدر سنگین می شوم که نفس کشیدنم سخت می شود و اخلاقم مثل زهر ماری که هیچ کس نمی تواند آرامش کند و همان موقع ممکن است دست به کارهایی بزنم که خودم به همه ی عواقب بدش به خوبی واقفم و می دانم چیزی نمی گذرد که به غلط کردن می افتم.

من اینجا بدون حرف اعتراف می کنم به همه ی آنچه تو می دانی و برملا نمی کنی که ستار العیوبی. که ایمان دارم به ستاریت و رحمانیتت. ایمان دارم به خداییت.

مرا داری رهسپار شهر نور می کنی آن هم وقتی که دارم غلت می زنم در منجلاب... از تو خواب ِ نور که می خواهیم، تو نور حقیقی می دهی... پس چه غافل و بی دینیم اگه نخوایم ازت بزرگترین ها رو...

یا من اسمه دوا...

:

گاهی آدم باید التماس کنه که این فرشته ی سمت چپ کاراش رو توی پرونده ش ننویسه.

:

بعضی اتفاقات عنوان ِ معجزه ندارد ولی حکم معجزه دارد برای آدم...

شکر...شکر...شکر...

:

دلم دیوانه وار تنهاست و افسرده...

 

بعد التحریر: تو بازی کردن را خوب بلدی. کیش و مات را حفظی. من ولی مُهره ها را هم نمی شناسم. بیا آرام کنارم بشین. دستان مهربان هیچ کس جز خود تو نمی تواند مرا برنده ی بازی کردن با تو کند. تو که حریف نیستی. درست است که بازی می کنیم، ولی مقابل هم که نه! کنار هم. خودت یادم دادی که صدات کنم: "یا رفیق من لا رفیق له". بی جواب که نمی گذاریَم. رسم رفاقت نیست. ...

:

میشه منم بشم همکار ِ مجری؟

:

می دانی؟ این خیلی خیلی لذت بخش است که رفیقی پیدا شود که تو را "اناردُخت" مخاطب کند. رفیقی پیدا شود که برایت انار نگه داشته باشد برای روز مبادا.
نمی دانم می فهمید لذتش را یا نه. ولی آنقدر هست که لبخندی از عمق وجود به من هدیه کند. عمق وجود را که می فهمید؟

از باقی رفقا نخواهید که بگویم. که زبان قاصر است... قاصر است... قاصر است...

 

خدایا به عدد همه ی موجودات عالم شکرت...

:

فاطمیه ی امسال همه اش عاشورا بود...

 

این روزها دلم پیش دل علی (علیه السلام) است مدام. که با دست های بسته وقتی فاطمه اش را بین در و دیوار می دید چه حالی داشت...

حتی وقتی کف زمین مترو نشسته بودم اشکم می آمد به علی که فکر می کردم... که با آن همه قدرت چه کشید وقتی فاطمه درد داشت...

بغضم است...

:

باد بی رحم بود. شاید هم دل رحم. نمی دانم.

روسری ام را با خود برد

مادر بغض کرد

تو خندیدی

من ماندم

دلم دو راه شد

ماندم مستاصل

پایم که آمد طرف تو پیچ خورد...افتادم

برگشتم

مادر دیگر نبود. . .

 

چشمانم رفت سمت آسمان

دستانم ضجه زدند

پاهایم بی طاقت شدند، افتادند به التماس

دلم آرامشان می کرد

دهانم خون بود

....

:

حالم؟

حالِ گل در دست ِ چنگیز مغول...

:

اجازه گرفتی که بروی دو ساعت بعد گوش هایت را بیاوری. گفتم قبول. قلبم بنا کرد به لرزیدن. بغضم گرفت که اگر نیایی چه؟. دلم می خواست زار بزنم. انگار کن که در بازار دست مادرت را رها کنی که بند کفش هایت را ببندی، بعد هرچه می گردی پیدا نکنی مادر را. بعد یکهو همه جا پر از خانم های چادر به سری شود که هیچ کدام مادرت نیستند. دلم لرزید. گونه هام رود شدند. گفتم یک گوشه منتظر می مانم که خودت پیدایم کنی. گفتم حتما برمیگردی. خودت گفتی. گفتی دو ساعت بعد. هیچ کس نمی فهمید دلم آشوب است. نمی فهمیدند که دارم به خودم می پیچم. همه با لبخند رد می شدند. حتی درباره ی غذاهای خوشمزه هم با من حرف می زدند. گاهی حتی درباره ی دکوراسیون اتاق. من حالت تهوع داشتم. پیدایت نبود. حتی هیچ کس شبیه تو نبود که بدوم طرفش به خیال اینکه تویی. دلم گرفت. ساعت 12 شد. نیمه شب بود دیگر. همه ی چراغ ها یکی یکی خاموش می شد. دست هام هرچه گذشت سرد تر شد. هوا خیلی هم سرد نبود ولی من پالتو پیچیدم دورم. گفتم بالاخره پیدایت می شود. نشد...

کفش هایم را زدم زیر بغلم. شروع کردم به گز کردن خیابان ها که پیدایت کنم. هرچه باشد من یک زنم....

:

:: اشهد ان لا اله الا الله
:: اندر تجربیات
:: خدای خوب و مهربون...
:: ...
:: شود آیا؟
:: شکر که انارانه ام کردی...
:: فدای مظلومیتت...
:: باد یک روز من را خواهد برد به نا کجا...
:: جمعه ۱ اردیبهشت ۱۳٩۱
:: انتظار
:: امسال
:: یاران هوااار...
:: خطر ِ تو
:: بی خبری..
:: تا کی دوباره تو و فصل انار...